قديم است يقرّ له بالفضل من لا يودّه ، و يعترف له بالصّدارة من هو ضدّه » و اين عبارت كه مؤلّف نسائم الأسحار نقل كرده است از متن عربى نسوى است ( در چاپ مصر 251 و در چاپ پاريس 148 ) و در ترجمهء فارسى اين باب موجود نيست . ابو الفدا ( ج 3 ص 122 ) كتاب و مؤلّف را چنين ياد مىكند : « من تاريخ ظهور التّتر تأليف محمّد بن احمد بن على المنشى النّسوى كاتب انشاء جلال الدّين » ؛ ابن الفوطى در مجمع الآداب دو بار از كتاب « سيرة خوارزمشاه » و « تاريخ خوارزمشاه » ياد و ازان نقل مىكند ( ترجمهء حال تكش شمارهء 1490 و ترجمهء حال غياث الدّين پيرشاه شمارهء 1759 ) ، اگر چه آنچه در موضع اوّل نقل مىكند در اين سيره كه ما بدست داريم نيست مطالبى كه در موضع دوم نقل مىكند خلاصهء گفتار مؤلّف ماست . در اين دو مورد نام مؤلّف آن تاريخ را به ترتيب المؤيّد و مؤيّد الدّين النسائى گفته است . استاد مصطفى جواد در حاشيه بر عبارت مورد دوم مىنويسد « المعروف عندنا أنّه شهاب الدّين و هو محمّد بن عبد الواحد ( ! ) المنشئ النّسوى » ، و سپس مختصرى در باب احوال او از كتاب الدّر المكنون نقل مىكند كه اينجانب بعد ازين در پايان سرگذشت زيدرى خواهم آورد ؛ در هديّة العارفين ( 2 : 121 ) و تاريخ آداب اللّغة العربيّهء جرجى زيدان ( 3 : 63 ) و تاريخ ادبيّات عربى بروكلمن ( 1 : 319 چاپ اوّل و 552 ذيل ج 1 ) و فهرست نسخ عربى پاريس بقلم دسلان ( 341 ) و مقالهء بروكلمن در دائرة المعارف اسلامى ( 3 : 913 تا 914 ) و معجم المطبوعات اليان سركيس ( 1855 ) و كتاب الأعلام زركلى ( ج 6 : 216 ) كه اشاره به احوال مؤلّف كرده‌اند هيچ جا لقب شهاب الدّين يا لقب دينى ديگرى براى او نيامده است ، ولى در مقدّمهء محمّد نظام الدّين بر جوامع الحكايات عوفى به انگليسى ( 23 ) و در معجم المؤلّفين عمر رضا كحالة ( 8 : 300 تا 301 ) به لقب شهاب الدّين ياد شده است ، و سند كحاله ظاهرا فهرست خطّى مؤلّفين نسخ خطّى محفوظه در